Hoofdstuk 15

De Dag Van Jehovah

–De "Dag van Jehovah,"
 de "Dag der Wrake,"
 de "Dag des Toorns."
–Een tijd van groote benauwdheid.
–Zijne oorzaak. 
–Des Bijbels getuigenis dienaangaande.
–Zijn vuur en storm, zijn bewegen
 en smelten bewezen zinnebeeldig te zijn.
–Davids getuigenis.
–Het getuigenis der Openbaring.
–De tegenwoordige toestand,
 en het uitzicht der toekomst
 gezien door tegenover elkander
 staande partijen, kapitalisten
 en loontrekkers.
–Een geneesmiddel dat niet baten zal.
–Het voorhangsel opgeheven, en licht,
 juist ter bestemder tijd toege1aten.
–Het bewijs hiervan.
–De toestand der heiligen
 gedurende den tijd der
 benauwdheid en hun
 houding daar tegenover.

Christ will be
the General
of Jehovah.

     De "Dag van Jehovah" is de naam van het tijdperk waarin Gods Koninkrijk, onder Christus langzamerhand opgericht zal worden op de aarde, terwijl de koninkrijken dezer wereld voorbijgaan, en Satan's macht en invloed over de menschen gebonden is. Het wordt overal beschreven als een donkere dag van vreeselijke moeite en ellende, en verwarring voor de menschen.

     En kan het anders of een ommekeer van zóó grooten omvang, en zulke groote verandering ten gevolge hebbende, moet ellende veroorzaken? 

    Kleine omwentelingen hebben in iedere eeuw moeite veroorzaakt, en deze omwenteling, de grootste van allen [362] zal een tijd van benauwdheid zijn, als er niet gewest is, sints dat er een volk geweest is, noch ook zijn zal. – Dan. XII: I; Matth. XXIV: 21, 23

     Het wordt de "Dag van Jehovah" genoemd, omdat, hoewel Christus met koninklijke titel en macht tegenwoordig zal zijn als Jehovah's vertegenwoordiger, de leiding op zich nemende van alle zaken gedurende dezen tijd der benauwdheid, het toch meer is als Generaal van Jehovah, alle dingen onderwerpende, dan als de Vorst des Vredes, allen zegenende. 

     Gelijktijdig met het ineenzinken van valsche en onvolmaakte inzichten en stelsels, zal de banier van den nieuwen Koningrijzen, en ten slotte zal Hij door allen worden erkend en aangenomen als Koning der Koningen. Zoo wordt het door de profeten als Jehovah's werk voorgesteld, de heerschappij van Christus op te zetten:

"Ik zal u de Heidenen geven tot uw erfdeel, en de einden der aarde tot uwe bezitting." (Ps. II: 8.) 

"In de dagen van die koningen zal de God des hemels een koninkrijk verwekken" (Dan. II: 44).

"De Oude van dagen zette zich, en er kwam als eens menschen zoon, en hij kwam tot den Oude van dagen, en zij deden hem voor Denzelven naderen, en hem werd gegeven heerschappij, en alle heerschappijen zullen hem eeren en gehoorzamen." (Dan. VIII: 9, 13, 14, 22, 27.) 

    En daar voegt zij de verklaring van Paulus bij, dat wanneer Christus het doel zijner regeering zal hebben ten uitvoer gebracht, "dan zal ook de Zoon zelfonderworpen worden, Dien ( den Vader) die hem alle dingen onderworpen heeft. –1 Cor. XV: 28.

God has
established
certain laws
in harmony
with which
He operates.

     Dit tijdperk wordt ook de "Dag der Wrake onzes Gods," en een "Dag des Toorns" genoemd. (Jes. LXI: 2; LXIII: 1-4; Ps. CX: 5.) 

     Wie daarbij echter aan werkelijke torn of goddelijke grimmigheid denkt, vergist zich geheel. God heeft eenmaal wetten vastgesteld, in overeenstemming waarmede hij werkt, en zij die [363] om welke oorzaak ook, daarmede in strijd komen, dragen slechts de gevolgen van hun eigen weg.

     Gods raadgeving aan het menschdom is voortdurend verworpen geweest, behalve door enkelen; en zooals wij aantoonden, liet God de menschheid haar eigen weg volgen, en Hem en Zijne raadgevingen verlaten. (Rom. I: 20.)

     Hij beperkte toen Zijn bijzondere zorg tot Abraham en zijn zaad, die voorgaven in zijn weg en dienst te willen treden. De hardheid huns harten, als volk, en de onoprechtheid hunner harten jegens God, verhinderde niet alleen natuurlijkerwijze, dat zij den Messias ontvingen, doch bereidde hen even natuurlijk voor, en leidde hen in de benauwdheid die hun volksbestaan deed ophouden.

The "time of trouble" will be
the natural consequence of unrighteousness.

     En zoo heeft het licht, dat voor de ware Kerk van Christus (de Gemeente, de klasse wier namen in den hemel zijn opgeschreven) gedurende het evangelie-tijdperk in de wereld geschenen heeft, getuigenis afgelegd aan de beschaafde wereld, van het verschil tusschen kwaad en goed, recht en onrecht, en van een toekomenden tijd waarin het eene beloond, en het andere gestraft zal worden. (Joh. XVI: 8-11; Hand. XXIV: 25.)

     Dit zoude van grooten invloed op de menschen geweest zijn, hadden zij acht geslagen op des Heeren vermaningen, maar, altijd eigenzinnig, hebben zij zich de leeringen der Schriften niet ten nutte gemaakt, en dientengevolge zal de benauwdheid van den Dag des Heeren om hunne nalatigheid over hen komen. Wederom kan het de wrake Gods genoemd worden, omdat het komt als belooning der ongerechtigheid en doordat Zijne raadgevingen niet opgevolgd werden.

The world
has disregarded God’s counsel.

The "voice of avarice"
--Get all you can...

      Niettemin, uit een ander oogpunt bezien, is de benauwdheid die over de wereld gaat komen, het natuurlijk en wettelijk gevolg der zonde, welke God voorzag, en waartegen Zijne raadgevingen de [364] menschen beschermd zouden hebben, hadden zij die opgevolgd.

     Terwijl Gods boodschap aan de Kerk (de Gemeente) geweest is:

    "Stelt uwe lichamen tot eene levende offerande" (Rom. XII: 1) is Zijne boodschap aan de wereld geweest:

"Bewaar uwe tong van het kwaad, en uwe lippen van bedrog te spreken; Wijk af van het kwaad, en doe het goede; zoek den vrede en jaag dien na." (Ps. IV:14, 15.)

     Door weinigen is naar die beide boodschappen ge1uisterd. Slechts een klein kuddeken stelde zich tot eene offerande; en wat de wereld aangaat, hoewel zij de spreuk hoog hield "eerlijk duurt het langst," zij bracht die niet in praktijk.

     Zij luisterde liever naar de stem der gierigheid – Zie te krijgen al wat gij kunt van rijkdom, en eer, en macht in deze wereld, op welke wijze komt het niet aan, evenmin komt het er op aan wie er door uwe winst verliest. 

     In één woord, de benauwdheid van den Dag des Heeren zoude niet komen, zoude ook niet kunnen komen, indien de beginselen van Gods wet maar eenigermate waren vastgehouden. Die wet kortelijk samengevat, luidt:

"Gij zult den Heere uwen God liefhebben met geheel uw hart, en uwen naaste als uzelven. (Matth. XXII: 37-39.)

    Het is omdat het ontaard en vleeschelijk gemoed tegenover deze wet Gods staat, en er niet onderworpen aan is, dat de benauwdheid als een natuurlijk gevolg komen zal, als maaien na het zaaien.

The selfish, stony heart of man
will become
a heart of flesh.

     Het vleeschelijk of ontaard gemoed, verre van den naasten lief te hebben als zich zelven, is altijd zelfzuchtig en hebzuchtig geweest, zóó zelfs dat tot moord en geweld de toevlucht genomen werd om wat anderen bezaten te verkrijgen. 

    Dat is zoo geweest in iedere eeuw der wereld, en dat zal het blijven, want het zelfzuchtige beginsel is overal hetzelfde, behalve waar omstandigheden van geboorte, opvoeding en omgeving daar een anderen [365] invloed op uitoefenden.

     Het zal zoo blijven totdat door de macht van den ijzeren schepter van den Messias, niet geweld op hebzucht, maar de liefde beslissen zal wat recht is, en dat ook bekrachtigen zal, totdat allen de gelegenheid gehad hebben om te leeren dat de voordeelen der heerschappij van gerechtigheid en liefde veel grooter zijn dan die der zelfzucht en des gewelds; totdat onder den invloed van het zonnelicht der waarheid en der gerechtigheid, het zelfzuchtige steenen hart des menschen weder eenmaal worden zal, zooals toen God het als "zeer goed" bestempelde – een vleeschen hart. Ez. VI: 26.

How did the
change from Godlike love
to selfishness
come about?

Sustenance became the principal aim
and interest of life.

     Terugkijkende, kunnen wij zonder eenige moeielijkheid zien, hoe de verandering van aan God gelijkende liefde en goedheid in harde zelfzucht plaats had. De omstandigheden, die tot zelfzucht aanwakkerden, traden in, zoodra de mensch door ongehoorzaamheid, de Goddelijke gunst verloor, en uit Zijn Edente Huis verbannen werd, waar al zijne behoeften zoo overvloedig vervuld waren geweest.

     Toen onze veroordeelde ouders uitgingen, en den strijd des levens aanvingen, trachtende hun bestaan zoo ver mogelijk te verlengen, stuitten zij dadelijk op doornen en distelen en onvruchtbaren bodem; en het worstelen hiermede bezorgde hen afmatting en het zweet des aangezichts waarvan de Heer gesproken had.

    Gaandeweg werden de geestelijke en zedelijke eigenschappen afgestompt uit gebrek aan oefening, terwijl de lagere eigenschappen door bestendig gebruik zich meer ontwikkelden. Zelfonderhoud werd het hoofddoel, en het hoogste belang des levens, en wat het kostte aan arbeid, werd de standaard waarbij alle andere belangen vergeleken werden; de Mammon werd de heer der menschen.

     Verwondert het ons, dat onder zulke omstandigheden de mensch zelfzuchtig, hebzuchtig en gierig werd, iedereen het meeste wilde [366] de hebben – eerst naar de behoeften des levens, en daarna naar de eer en de weelde die de Mammon geven kan? 

    Het is slechts de natuurlijke gang, waaruit de Satan groot voordeel getrokken heeft.

The veil
of ignorance
and superstition
is now
being lifted.

Wealth brings
many evils
and some
blessings.

     Gedurende vroeger eeuwen, onder verschillende invloeden (waaronder onkunde, rasvooroordeelen, en nationale hoogmoed) is de groote rijkdom der wereld gewoonlijk in handen van enkelen geweest – de heerschers – aan wie de massa des volks slaafsche gehoorzaamheid betoonde, als aan hunne nationale vertegenwordigers, op wier rijkdom zij trotsch waren als vertegenwoordigende hunne belangen.

     Doch toen de tijd nader bij kwam, waarin Jehovah besloten had, de wereld te zegenen met eene wederherstelling door den Messias, begon hij den sluier van onkunde en bijgeloof op te heffen door moderne gemakken en uitvindingen, en met dezen kwam de algemeene opheffing des volks en de verminderde macht der aardsche heerschers. De rijkdom der wereld is nu niet langer in handen der koningen, maar voornamelijk onder het volk.

     Hoewel rijkdom veel kwaad aanbrengt, het brengt ook eenige zegeningen aan: de rijken verkrijgen betere opvoeding, maar daardoor komen zij geestelijk hooger te staan dan het armere volk, en min of meer in betrekking tot de vorsten te staan; zoodat zij een aristocratie vormen, die geld en ontwikkeling tot hun steun en achtergrond hebben, en hen behulpzaam zijn in den zelfzuchtigen strijd om alles te verkrijgen wat maar mogelijk is, en zich zelf vooraan te houden, het koste wat het wil.

As people
take advantage
of educational facilities, they
begin to think
for themselves.

     Maar, waar nu de kennis zich uitbreidt, en het volk zich de meer en meer overvloedige opvoedingsmiddelen ten nutte maakt, begint men voor zich zelf te denken; en met hun gevoel van eigenwaarde, en hun zelfzucht, aangedreven door een weinig kennis – soms een gevaarlijk iets – verbeelden zij zich dat zij wegen en middelen zien, waardoor aller [367] menschen belangen en verhoudingen, bepaaldelijk die van henzelven, verbeterd kunnen worden ten koste van het kleine getal, in wier handen thans het bezit is.

     Zonder twijfel gelooven ve1en hunner in oprechtheid, dat de tegenstrijdige belangen van Mammon's aanbidders (zij zelven aan de eene zijde, de rijken aan de andere) gemakkelijk en billijk geschikt konden worden; en zonder twijfel, gevoelen zij ook, dat indien zij rijk waren, zij van harte gaarne geven zouden, en hunne naasten zouden liefhebben als zich zelven.

     Maar zij bedriegen zichzelven klaarblijkelijk, want in hun tegenwoordigen toestand toonen slechts zeer weinigen zulk een geest, en hij die niet getrouw zijn zoude in het gebruik van weinig aardsche goederen, zoude het ook niet zijn, indien hij veel bezat. 

     Dit wordt wel door de omstandigheden getoond, want sommigen der hardste en zelfzuchtigste naturen onder de rijken zijn zij die plotseling uit de lagere rangen zijn opgekomen.

Hospitals

Libraries

     Daar staat tegenover, dat waar wij bij niemand en op geenerlei wijze begeerlijkheid en nimmer bevredigde zelfzucht verontschuldigen, doch die integendeel bestraffen, het toch billijk is te erkennen, dat er voorzien wordt in den nood der kranken en hulpbehoevenden, en armen, door inrichtingen, hospitalen, armenhuizen, openbare bibliotheken, scholen, enz., alles tot nut en gemak der behoeftigen, terwijl de rijken die voornamenlijk in stand houden door giften en belastingen.

     Deze inrichtingen danken bijna altijd hun bestaan aan de barmhartigheid en goedhartigheid van enkele rijken, en zijn ondernemingen die niet in werking gebracht kunnen worden door de armere klasse, die daar tijd, noch ontwikkeling, noch ook belang genoeg voor bezit.

There has been
a growing
opposition between
the wealthy
and labor.

The increase of
knowledge and
liberty brings
discontent.

     Niettemin ziet onze tijd een steeds toenemenden tegenstand tusschen de bezittende en de werkende [368] klassen – een toenemende bitterheid aan de zijde van den arbeid, en een toenemende overtuiging bij de rijken, dat niets dan de sterke arm der wet, dat wat zij als hunne rechten beschouwen zal kunnen beschermen.

     Van daar dat de rijken zich meer bij de regeeringen aansluiten; en de om loon arbeidende massa's beginnen te denken, dat wetten en regeeringen slechts dienen om de rijken te helpen, en de armen te verdrukken, en daarom tot communisme en anarchie overgaan, denkende dat daardoor hunne belangen het best gebaat zullen worden, en niet beseffende dat de slechtste en meest kostbare regeering toch altijd nog veel beter is dan in het geheel geen regeering.

     Vele Schriftplaatsen toonen duidelijk dat dit het karakter zijn zal van de benauwdheid waarbij de tegenwoordige burgerlijke, sociale en godsdienstige ordeningen zullen voorbijgaan; dat dit de weg is waarin vermeerderde kennis en vrijheid zal uitloopen, omdat de mensch geestelijk, en zedelijk en lichamelijk onvolmaakt is. 

     Deze Schriftuurplaatsen zullen later aangehaald worden; hier kunnen wij slechts op enkelen de aandacht vestigen. Thans is het genoeg. 

     Men bedenke intusschen dat in velen der profetieën van het Oude Testament, waarin Egypte, Babylon, en Israël zulk een groote rol spelen, er niet enkel een letterlijke, maar ook een tweede, breedere vervulling bedoeld was.

    Zoo zouden bijvoorbeeld de voorzeggingen aangaande den val van Babylon enz. ons boven mate overdreven toeschijnen, indien wij niet een zinnebeeldig en tegenzinnebeeldig, zoowel als een letterlijk Babylon erkennen.

     Het Boek der Openbaringen bevat voorzeggingen die opgeschreven zijn lang nadat het letterlijke Babylon inpuin lag, en die dus niet anders dan zinnebeeldig op Babylon toegepast kunnen worden; en zoo toont ook de groote gelijkluidendheid der profetische woorden, die onloochenbaar [369] tot het letterlijke Babylon gericht waren, dat dezelve in bijzonderen zin het zinnebeeldige Babylon aangingen.

     Bij deze breedere vervulling stelt Egypte de wereld, Babylon de nominale Kerk, het zoogenaamde Christendom voor; terwijl gelijk wij reeds toonen, Israël dikwijls de geheele wereld in haar gerechtvaardigden toestand, zooals die eenmaal zijn zal, voorstelde, – haar heerlijk Koninklijk Priesterdom, haar heilige Leviten, haar geloovig en aanbiddend volk, gerechtvaardigd door het offer der Verzoening, en gebracht in een toestand van verzoening met God.

     De zegeningen zijn aan Israël beloofd, de plagen aan Egypte, en aan prachtig Babylon, een wondervolle, volkomene, en eeuwigdurende omverwerping als "eenen grooten molensteen in de zee geworpen" (Openb. XVIII: 21) om nooit weer te worden gevonden, maar in eeuwige verachting te worden gehouden.

     De Apostel Jakobus wijst dezen dag der benauwdheid aan, en spreekt er van als zijnde het gevolg van verschillen tusschen kapitaal en arbeid. Hij zegt:

"Wel aan nu, gij rijken! weent en huilt over uwe ellendigheden die over u komen. 

"Uw rijkdom is verrot (heeft zijne waarde verloren) en uwe kleederen zijn van de motten gegeten geworden; uw goud en zilver is verroest; en hun roest zal u zijn tot eene getuigenis, en zal uw vleesch als een vuur verteren; gij hebt schatten vergaderd in de laatste dagen. 

"Ziet het loon der werklieden, die uwe landen gemaaid hebben, welke van u verkort is (door uw woekeren), roept; en het geschrei dergenen die geoogst hebben, is gekomen tot in de ooren van den Heere Sabaöth." (Jak. V: 1-4.)

     Hij voegt er bij, dat de in benauwdheid komende klasse, gewend is geweest aan weelde, voornamenlijk verkregen ten koste van anderen, onder wien er enkele rechtvaardigen waren, die ten doode toe verdrukt worden, opdat zij niet wederstonden. De "broeders" [370] worden door den Apostel gedrongen en vermaand om langmoedig te zijn, welk deel hun ook beschoren zij, om vooruit te zien en van den Herre de verlossing te verwachten.

     Dezen zelfden staat van zaken kan men nu zien aankomen, en in de wereld, onder degenen die ontwaakt zijn, versmelt het hart van vrees en verwachting der dingen die over de aarde komen zullen.

     Iedereen weet, dat het voortgaande drijven van onzen tijd zich uitstrekt tot lager loon voor arbeid, behalve daar, waar de prijzen kunstmatig opgehouden of verhoogd  arbeidsvereenigingen, werkstakingen, enz.; en aan de tegenwoordige stemming der massa's, kan iedereen zien, dat het slechts een kwestie van tijd is, wanneer het hoogtepunt van verdragen zal zijn bereikt, en een omwenteling daarvan het gevolg zal zijn. 

     Dit zal het kapitaal beangstigen; men zal het geld aan de kanalen van handel en nijverheid onttrekken, het in kelders en banken bewaren om zich zelven op te eten aan kosten van bewaring en bescherming; en nutteloos zal het bewaard worden, tot groote ergernis der bezitters.

    Dit zal natuurlijk wederom bankroet, financieele paniek, en het stop zetten van zaken veroorzaken, want alle zaken worden tegenwoordig grootendeels op crediet gedreven.

     Het natuurlijke gevolg van dit alles zal zijn, dat tienduizenden die om hun dagelijksch brood afhankelijk zijn van hun loon, zonder werk zullen zijn, en de wereld zullen doorgaan als landloopers en menschen wier behoeften met alle wetten den spot drijven.

    Dan zal het zijn zooals de profeet beschrijft (Ez. VII: 10-19), dat de kooper niet blijde zij, en de verkooper geen rouw bedrijve, want benauwdheid zal over de menschheid zijn, en er zal geen zekerheid van bezit wezen.

     Dan zullen alle handen zwak zijn, en onmachtig de benauwdheid te keeren. Zij zullen hun zilver op de straten werpen, en hun goud zal tot onreinigheid zijn; hun  [371] zilver .

Destruction of
Jerusalem - 70 A.D.
A picture of trouble
upon Christendom

     Men moet niet vergeten, dat hoewel de laatste veertig jaren van Israëls volksbestaan een dag der benauwdheid was, een "dag der wrake" over dat volk, eindigende in hun algeheele onverwerping als volk, toch hun dag der wrake slechts een schaduw of vóórbeeld was van een nog grootere, en meer uitgebreide benauwdheid over het Naam Christendom, gelijk als de vroegere geschiedenis van hun volk gedurende het tijdperk hunner gunst, het zinnebeeld was van het Evangelisch tijdperk, gelijk wij hierna duidelijk zullen aantoonen.

     Iedereen zal dan zien waarom deze profetieën betreffende den Dag des Heeren meer of minder rechtstreeks tot Israël en Jeruzalem worden gericht, en dat ook moeten, hoewel het verband duidelijk aanwijst, dat het geheele menschdom in de volkomene vervulling begrepen is.

The trouble involves
all classes.

March 1917
Czar Nicholas II of Russia abdicates

November 1917
Bolshevik
Revolution

November 10, 1989
Berlin Wall,
symbol of Communist
oppression,
comes down

December 25, 1989
Communist Dictator Nicolae Ceausescu executed

     Neem een andere profetische getuigenis (Zef. I: 7-9, 14-18):

"De Heere heeft een slachtoffer bereid, Hij heeft Zijne genooden geheiligd. (Vergelijk Openb. XIX: 17).

"En het zal geschieden in den dag van het slachtoffer des Heeren, dat ik bezoeking zal doen over de vorsten, en over de kinderen des Konings, en over allen die zich kleeden met vreemde kleeding.

"Ook zal ik ten zelven dage bezoeking doen over allen (plunderaars) die over den dorpel springen; die het huis hunner heeren vervullen met geweld en bedrog."

     (Dit toont aan dat er niet alleen een groote omkeer van rjjkdom en macht zal zijn in dezen dag der benauwdheid, maar dat zij die voor eenen tijd de werktuigen des hemels zijn zullen om de tegenwoordige orde der dingen te verbreken, ook gestraft zullen worden voor hun even onbillijk en onrechtvaardig gedrag; want de komende benauwdheid zal alle klassen omvatten [372] en ellende over het geheele menschdom brengen.)

"De groote dag des Heeren is nabij; hij is nabij.” 

     Dichter en luider komt de stem van den Dag des Heeren. Dan zullen de machtigen bitterlijk schreeuwen!

"Die dag is een dag der wrake, een dag der benauwdheid en des angstes, een dag der woestheid en der verwoesting, een dag der duisternis en der donkerheid, (onzekerheid en voorgevoelens, zoowel als tegenwoordige benauwdheid), een dag der wolk (moeite) en der dikke donkerheid.

"Een dag der bazuin (de zevende zinnebeeldige bazuin, die gedurende dezen ganschen dag der benauwdheid klinkt – ook wel de bazuin Gods genaamd, omdat zij verbonden is aan de gebeurtenissen van den Dag des Heeren) en des geklanks tegen de vaste steden en tegen de hooge hoeken (hoogdravende en tegenstrijdige aankondigingen van sterke en welgevestigde regeeringen).

"En Ik zal de menschen bang maken, dat zij zullen gaan als de blinden (in onzekerheid rondtastende, niet wetende welken weg te vervolgen), omdat zij tegen Jehovah gezondig hebben. Hun bloed zal vergoten worden als stof, en hun vleesch zal worden als drek.

"Noch hun zilver, noch hun goud, zal hen kunnen redden ten dage der verbolgenheid des Heeren; (hoewel geld vroeger weelde en gemak bezorgen kon) maar door het vuur zijns ijvers zal dit gansche land verteerd worden; want Hij zal een voleinding maken, gewisselijk eene haastige, met al de inwoners (de rijken) dezes lands."

     Deze verwoesting zal velen der rijken verderven in den zin, dat zij zullen ophouden rijk te zijn, terwijl het zonder twijfel uit iedere klasse aan vele menschen het leven zal kosten.

     Wij zullen het niet ondernemen, de profeten in alle bijzonderheden te volgen, als zij van uit verschillende standpunten, den dag der benauwdheid [373] beschouwen; doch zullen kortelijk de laatst geuitte gedachte van bovengenaamden profeet volgen, namelijk het verteeren der gansche aarde door het vuur van Gods ijver.

     Deze profeet spreekt alweder van het zelfde vuur, enz. (Zef. III:8, 9), als hij zegt:

The fire
of God’s zeal
is symbolic,
not a literal fire.

"Daarom verwacht Mij, spreekt de Heere, ten dage als Ik mij opmake tot den roof: want mijn oordeel is, de Heidenen (volken) te verzamelen, de koninkrijken te vergaderen, van over hen (de koninkrijken) mijne gramschap, de gansche hittigheid mijns toorns uit te storten." 

     (Het zich vereenigen van de volksmassa's van alle natiën tot een gemeenschappelijk belang tegenover de huidige regeeringen wordt hoe langer hoe sterker; en het gevolg zal zijn, dat de koninkrijken zich veiligheidshalve vereenigen zullen, zoodat de benauwdheid over alle koninkrijken komen zal, en allen zullen vallen.) 

"Want dit gansche land zal door het vuur van mijnen ijver verteerd worden. Gewisselijk (dan, na deze verwoesting der koninkrijken, na deze verwoesting der huidige maatschappelijke orde in het vuur der benauwdheid), dan zal Ik tot de volken eene reine spraak wenden; (het zuivere Woord – onbesmet door menschelijke overleveringen) opdat zij allen den naam des Heeren aanroepen, opdat zij Hem dienen met een eenparigen schouder."

     Dit vuur van Gods ijver is een symbool, en een zeer beteekenisvol symbool, daar het den hoogen graad voorstelt van de benauwdheid en de verwoesting die de geheele aarde zal omvatten. Dat het niet, zooals sommigen meenen, een letterlijk vuur is, is duidelijk uit het feit dat het volk daarna bestaan blijft, en gezegend wordt..

      Dat de menschen die nog overblijven, geen heiligen zijn, zooals sommigen aannemen, blijkt uit het feit dat zij gewend (gekeerd) worden om den Heer te dienen, [374] terwijl de heiligen reeds gewend (bekeerd) zijn.*

Other symbols
in Scripture.

*Wij zeggen dit hier even als tegenstelling van hetgeen sommigen meenen, als zoude namenlijk het vuur een letterlijk vuur zijn, en de aarde letterlijk versmelten, enz.  Om dit hun inzicht pasklaar te maken, zeggen zij dat "de volken" hier genoemd, de heiligen zijn, die, nadat de aarde versmolten en weer afgekoeld is, tot de aarde terug zullen keeren, huizen bouwen en bewonen, wijngaarden planten, en de vrucht daarvan eten, en lang van het werk hunner handen genieten zullen.  Zij beschouwen de tegenwoordige weinige jaren als opleiding en voorbereiding tot de erfenis, en vergeten dat dit volkomen verloren zou gaan in de lucht ondervindingen der duizend of meer jaren die men zoude moeten wachten terwijl de aarde afkoelde – volgens hun theorie.  Dit is een ernstige dwaling, en een gevolg van een te letterlijke opvatting der symbolen, en duistere gezegden van onzen Heer, en der apostelen en profeten. Zoo zeggen zij ook, dat er geen bergen en zeeën, na dit vuur zijn zullen, voorbijziende dat al deze dingen symbolen zijn evenals het vuur.

Mountains = Kingdoms

     Het woord "aarde," symbolisch in de Schriften gebruikt, beteekent geordende maatschappij; "bergen" stellen koninkrijken voor; de "hemelen" de machten der geestelijke heerschappij; "zeeën," de rustelooze, veelbewogene, ontevredene massa's des volks. 

     "Vuur" stelt de vernietiging voor, van alles, wat verbrand wordt, stoppelen, onkruid, aardsche sociale organisatie, of wat dies meer zij. En als er sulfer aan het vuur wordt toegevoegd in het symbool, dan wordt de gedachte aan vernietiging versterkt; want niets is doodelijker aan alle vormen des levens dan de walmen van sulfer.

Peter’s
symbolic
prophecy

     Als wij ons tot den Apostel Petrus wenden, met deze gedachte, dan stemt zijne symbolische profetie van den Dag der Wrake geheel overeen met de bovengenoemde getuigenis der profeten. Hij zegt:

"De wereld die toen was, met het water van den zond­vloed bedekt zijnde, is vergaan. (Niet de letterlijke aarde, en de letterlijke hemelen hielden hier op te bestaan, doch deze bedeeling of orde der dingen be­staande vóór den zondvloed, ging voorbij.) 

Maar [375] de hemelen en de aarde die nu zijn (de tegen­woordige bedeeling) zijn door hetzelfde woord (der goddelijke macht) als een schat weggelegd, en wor­den ten vure bewaard."

     Het feit dat het water letterlijk was, doet sommige menschen meenen dat ook het vuur een letterlijk vuur zal zijn, maar dit is daarom volstrekt niet het geval.

    De tempel van God was eens van letterlijke, echte steenen, maar dit neemt het feit niet weg, dat de Kerk (de Gemeente), welke de ware tempel is, opgebouwd wordt tot een geestelijk gebouw, een heilige tempel niet van aardsch materiaal. 

    Noach's ark was ook letterlijk, doch zij schaduwde Christus af, en de kracht die in hem was, waardoor, de maatschappij vernieuwd en geordend zal worden.

The symbolic
heavens
and earth
will pass away
in the great trouble.

"...the earth
abideth
for ever."
Ecclesiastes 1:4

Apostle Peter

Apostle John

Apostle Paul

The Prophet Malachi’s symbols

"De Dag des Heeren zal komen als een dief in den nacht (ongemerkt), in welken de hemelen (de tegenwoordige geweldhebbers der lucht, wier aanvoerder en vorst de Satan is) met een geweldig gedruisch zullen voorbijgaan, en de elementen branden zullen en vergaan, en de aarde, (maatschappelijke ordening) en de werken die daarin zijn (hoogmoed, stand, aristocratie, koningschap) zullen verbranden. 

"De hemelen door vuur ontstoken zijnde, zullen vergaan, en de elementen brandende zullen versmelten. Maar wij verwachten naar zijne beloften nieuwe hemelen (de nieuwe geestelijke macht – Christus' Koninkrijk), en eene nieuwe aarde" (aardsche maatschappij georganiseerd op een nieuwen grondslag – op den grondslag van liefde en rechtvaardigheid in de plaats van macht en onderdrukking.) – 2 Petr. III: 6, 7, 10-13

    Men bedenke dat sommige Apostelen ook profeten waren – vooral Petrus, Johannes en Paulus. En terwijl zij als apostelen, om zoo te zeggen, Gods mondstukken waren om de uitspraken van vroegere profeten, ten behoeve der Kerk te verklaren, werden zij ook als profeten, door God gebruikt [376] om de toekomende dingen te voorzeggen, welke als de tijd hunner vervulling daar is, voedsel ter bestemder tijd wordt voor de huishouding des geloofs; om welk voedsel uit te deelen, God op Zijnen eigenen tijd geschikte dienaars en uitleggers verwekt. (Zie wat onze Heer daarvan zegt, in Matth. XXIV: 45, 46.).

    Als profeten werden de apostelen gedreven, om dingen te schrijven, waarvoor de bestemde tijd nog niet gekomen was, en die zij zelve niet dan gedeeltelijk begrepen; gelijk het was met de profeten van het Oude Testament. (l Petr. I: 12, 13) wier woorden even als die der apostelen bijzonder geleid en bestuurd werden, zoodat zij een diepe beteekenis hadden waarvan degenen die ze uitspraken geen vermoeden hadden. 

    Zoo wordt de Kerk eigenlijk dus altijd geleid en door God zelve gevoed, zonder dat het er op aan komt door wien of op welke wijze het geschiedt. Die dit beseft zal een steeds grooter vertrouwen in Gods Woord krijgen, niettegenstaande de onvolmaakt­heden der mondstukken.

     De profeet Mal. (IV: 1) spreekt van dezen Dag des Heeren met het zelfde zinnebeeld. Hij zegt: 

"die dag komt brandende als een oven; dan zullen alle hoogmoedigen, en al wie goddeloosheid doet, een stoppel zijn, en de toekomstige dag zal ze in vlam zetten. . . . die hun noch wortel noch tak laten zal.

"Hoogmoed, en elke andere oorzaak waaruit trotschheid en verdrukking op nieuw zou­den kunnen ontspringen, zullen geheel verteerd worden in de groote benauwdheid van den Dag des Heeren, en door de daarop volgende tuchtigingen van de Duizendjarige eeuwwaarvan de laatste beschreven wordt in Openb. XX: 9.

Haughtiness
and oppression
will be entirely consumed.

     Maar terwijl hoogmoed (in al zijne vormen zondig en verachtelijk) geheel ontworteld zal worden, en al de hoogmoedigen en goddeloozen geheel vernietigd zullen worden, volgt daaruit niet dat er [377] .

     De zelfde profeet geeft een andere beschrijving van dezen dag (Mal. III: 1-3) waarin hij alweder onder het zinnebeeld van vuur toont hoe Gods kinderen gereinigd, en gezegend, en nader tot hem gebracht zullen worden, door dat de stoppelen der dwaling vernietigd zullen worden:

"De Engel des verbonds, aan denwelken gij lust hebt, ziet hij komt, zegt de Heere der heirscharen. Maar wie zal den dag zijner toekomst verdragen? en wie zal bestaan (de verzoeking) als hij verschijnt?

"Want hij zal zijn als het vuur van eenen goudsmid . . . en hij zal zitten, louterende, en het zilver reinigende, en hij zal de kinderen van Levi (het zinnebeeld der geloovigen, van wie de voornaamsten het Koninklijk Priesterdom zijn) reinigen, en hij zal ze doorlouteren als goud en als zilver, dan zullen zij den Heere spijsoffer toebrengen in gerechtigheid."

Symbolic fire
will utterly destroy every error.

Gold, Silver and Precious Gems symbolize Divine Truths and Corresponding Character

     Paulus spreekt van dit zelfde vuur, en van dit loutering-sproces in den Dag des Heeren, (1 Cor. III: 12-15) en dat wel op eene wijze, dat het boven alle twijfel verheven blijft, dat het zinnebeeldig vuur elke dwaling vernietigen zal, en zoodoende het geloof zal louteren. Na verklaard te hebben, dat hij alleen spreekt van hen die hun geloof gebouwd hebben op het eenig erkend fondament, het volbrachte verzoeningswerk van Christus Jezus, gaat hij voort: 

"En indien iemand op dit fondament (karakter) bouwt, goud, zilver, kostelijke steenen,  [378] (goddelijke waarheden, en daarmede overeenstemmend karakter, of) hout, hooi, stoppelen (overgeleverde dwalingen, en daarmede overeenstemmende, onzekere karakters); eens iegelijks werk zal open­baar worden; want de Dag zal het verklaren, dewijl het door vuur ontdekt wordt, en hoedanig eens iegelijks werk is (2 Petr. I: 5-11) zal het vuur beproeven."

     Zeker zal toch de meest bevooroordeelde toegeven, dat het vuur hetwelk een geestelijk werk beproefd, geen letterlijk vuur is; vuur is een treffend zinnebeeld om de volkomene vernietiging voor te stellen, van hetgeen hier als hout, hooi en stoppelen wordt voorgesteld. 

     Dit vuur zal niet bij machte zijn om het geloofen karaktergebouw te vernietigen dat opgebouwd is met het goud, het zilver, en de edelgesteenten van goddelijke waarheid, en dat gegrond is op de rots van het verzoeningsoffer van Christus. De Apostel toont dit aan, zeggende:

"Zoo iemands werk blijft, dat hij daarop (op Christus) gebouwd heeft, die zal loon ontvangen. (Zijn loon zal in evenredigheid zijn aan zijn getrouwheid in het bouwen, gebruik makende van de waarheid in het ontwikkelen van waar karakter – aandoende de geheele wapenrusting Gods.) 

     "Zoo iemands werk zal verbrand worden, die zal schade lijden (verlies van loon om zijne ontrouw), maar zelf zal hij behouden worden als door vuur" – verzengd, verschroeid, en verschrikt. Allen die op den rotsgrond van Christus' verzoening bouwen, zijn verzekerd; niemand die er op ver­trouwt gedekt te zijn door zijne (Christus) gerech­tigheid zal beschaamd uitkomen. Doch zij die vrijwillig hen en zijn werk verwerpen, nadat zij tot een volle klare kennis daarvan gekomen zijn, loopen gevaar in den tweeden dood te komen – Hebr. VI: 4-8; X:26-31.

A storm
symbolizes
the trouble
of the Day
of the Lord.

     Op nog andere wijze wordt deze benauwdheid van den Dag des Heeren zinnebeeldig beschrefven: [379]  De Apostel toont (Hebr. XII: 26-29) dat de plechtige invoering van het Wetsverbond op Sinaï, zinnebeeldig was van het invoeren des Nieuwen Verbonds in de wereld, aan het begin der Duizendjarige eeuw of het Koninkrijk van Christus.

    Hij zegt dat in het zinnebeeld Gods de letterlijke aarde schudde, maar nu heeft hij beloofd, zeggende,

"Nog eenmaal (ten laatste) zal Ik bewegen niet alleen de aarde, maar ook den hemel." De Apostel verklaart aangaande dit, zeggende:

"En dit woord, nog een­maal, wijst aan de verandering der bewegelijke dingen, als welke gemaakt waren (valsch, opge­maakt, niet het ware), opdat blijven zouden, de dingen die niet bewegelijk zijn (ware, rechtvaardige dingen alleen).

"Daarom, alzoo wij een onbewegelijk koninkrijk ontvangen, laat ons de genade vasthouden, door welke wij welbehagelijk Gode mogen dienen, met eerbied en godvruchtigheid. Want (er staat geschreven) onze God is een verterend vuur."

     Dus zien wij dat deze apostel een storm gebruikt tot zinnebeeld van de benauwdheid van den Dag des Heeren, terwijl hij en anderen, elders van die benauwdheid spreken onder het zinnebeeld van vuur. 

     De zelfde gebeurtenissen worden hier genoemd, die beschreven worden onder het zinnebeeld van vuur, namenlijk het wegvagen van alles wat valsch is, beide bij geloovigen en van de wereld – dwalingen aangaande Gods plan, en karakter en Woord, en ook dwalingen aangaande maatschappelijke zaken in de wereld. 

    Het zal inderdaad een weldaad zijn, van al dit "gemaakte" vrij te komen, waartoe de mensch toch eigenlijk voornamenlijk door zijn ontaarden toestand geraakte, zoowel als door de bedriegelijke slimheid van Satan, de listige vijand van alle gerechtigheid. Doch het zal tenkoste van veel zijn, voor allen die er in betrokken zijn, dat zij weggevaagd zullen worden. 

    Het zal een vreeselijk heet vuur, een schrikkelijke storm, [380] een donkere nacht van benauwdheid zijn, die den heerlijken glans van dat Koninkrijk der gerechtigheid zal voorgaan, dat Koninkrijk dat nimmer bewogen kan worden, die Duizendjarige dag, waarin de Zon der Gerechtigheid met macht en pracht zal schijnen, en de kranke en stervende maar wedergekochte wereld genezen zal. Vergelijk Mal. IV: 2 en Matth. XIII: 43.

A dark night
of trouble
will precede the glorious brightness of the kingdom
of righteousness.

The Psalmist David vividly describes this Day
of Trouble.

     David, de profeet door wien het God beliefde veel aangaande de eerste komst van onzen Heer te voorzeggen, geeft eenige levendige beschrijvingen van deze Dag der benauwdheid die zijne heerlijke regeering zal inleiden, en hij gebruikt deze verschillende zinnebeelden – vuur, storm en duisternis – een en andermaal in zijne beschrijvingen. Zoo zegt hij onder anderen (Ps. L: 3):

“Onze God zal komen en niet zwijgen; een vuur voor zijn aangezicht zal verteren, en rondom Hem zal het zeer stormen." 

In Ps. XCVII: 2-6: "Rondom Hem zijn wolken en donkerheid, gerechtigheid en gericht zijn de vastigheid Zijns troons. Een vuur gaat voor Zijn aangezicht heen, en het steekt Zijne wederpartijen rondom aan brand. Zijne bliksemen verlichten de wereld, het aardrijk ziet ze en het beeft. De bergen smelten als was voor het aanschijn des Heeren, voor het aanschijn des Heeren der gansche aarde. De (nieuwe) hemelen verkondigen (dan) zijne gerechtigheid, en alle volken zien zijne eer."

Psalm  XLVI: 7 : "De Heidenen raasden, de koninkrijken bewogen zich; Hij verhief Zijne stem, de aarde versmolt."

(Psalm CX: 2-6) : "Heersch in het midden uwer vijanden. . .  De Heere is aan uwe rechterhand, Hij zal koningen verslaan ten dage Zijns toorns. Hij zal recht doen onder de Heidenen; Hij zal het vol doode lichamen maken. Hij zal verslaan dengene die het hoofd is over een groot land."

En wederom (Psalm XLVI: 1-5): "God is ons eene toevlucht; – Daarom [381] zullen wij niet vreezen, al veranderde de aarde (maatschappij) hare plaats, en al werden de bergen Koninkrijken verzet in het hart der zeeën (verslonden door de onstuimige volksmassa's). Laat hare wateren bruisen, laat ze beroerd worden (woedend), laat de bergen daveren door derzelver verheffing. . . . God zal haar (de Bruid, het getrouwe kleine kuddeken) helpen in het aanbreken van den morgenstond."

     En in den zelfden psalm, verzen 6-10, wordt de zelfde geschiedenis herhaald onder andere zinnebeelden:

"De Heidenen raasden, de koninkrijken bewogen zich; Hij verhief zijne stem, de aarde (maatschappij) versmolt. De Heere der heirscharen is met ons, de God van Jakob is ons een hoog vertrek."